شب كه مي آيد و مي كوبد پشت را

به خودم مي گويم

من همين فردا

كاري خواهم كرد

كاري كارستان ...

به لطف خدا دست خالی دست خالی نموندم و تونستم یه چیزی برای

این ایام آماده کنم هرچند این فقط لطف و الهام خداست و زبان الکن من.

به هرحال اگه خوندید و حس خوبی بهتون دست داد منم از دعای خیرتون

 بی نصیب نذارین.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

سكوت خانه را آن مردم كافر شكستند

ميان كوچه ها پهلوي آن مادر شكستند

چه بوده جرم او جز طاعت پروردگار

كه بي رحمان حريم دخت پيغمبر شكستند

مگر او نور چشم احمد و تفسيري از كوثر نبود

كه نا اهلان زبان از مكتب داور شكستند

شكستندش چونان شاخه گلي از كين و از خشم

به بي رحمي به دور از چشم هاي حيدر شكستند

نشسته خواند او امشب نماز واپسينش

كه از او هم دل و هم دست و پا هم سر شكستند

ز حجرانش علي را طاقت ماندن نباشد

كه دست غيرت آن مرد نام آور شكستند

دلا خون شو ز داغ و ماتم جانسوز مادر

كه بغض آبها در ماتم مادر شكستند

جنان پاداش دوستداران اهل بيت است

كه اهل بيت قفل خانه آخر شكستند

سلام به همه

یک سال ساخت اين كلبه حقير تنهايي من گذشت

حالا هم خوشحالم و هم ناراحت ..

خوشحال بودن كناردوستاني كه شايد بعضياشون رو سالي يك بار هم از نزديك نميبينم، و بعضياشون رو اصلا نديدم

نگرانم و دلگرم

نگران بي كسي و تنهايي خودم و دلگرم به داشتن دوستان خوبي كه براشون ذره اي هم كه شده اهميت داشتم

به هر حال از اين حقير دلخسته ي تنها چيزي جز اين باقي نيست

بگذريم  

خيلي خيلي ازتون معذرت مي خوام كه دير به دير بهتون سر ميزنم

دلم مي خواست با خودم اولين سالگرد وبلاگم رو جشن بگيرم ، ولي نشد

راستش رو بخوايد خيلي وقتم به هم ريخته  

از همه ، همه و همتون از بابت كامنتاتون ممنونم و البته از خودم هم از بابت بدقوليا و دير اومدنا

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

راستي از همه اين حرفا كه بگذريم ايام فاطميه رو به همه دوستان خوبم تسليت مي گم ، شايد تو اين ۱۰ روز نتونم آپ كنم ولي حتما يك بار با دست پر خواهم اومد

ـــــــــــــــــــــــــــــــــ

فعلا خدانگهدار

دل داده ام بر باد ، بر هر چه باداباد

تنها تو می مانی ، ما می رویم از یاد
 

قیصر امین پور

راستی بگم که گفته باشم

عاشق این شعرم

از همتون از بابت کامنت و پست ممنونم آخه باور کنید کلی دلتنگ و عصبی شده بودم

این روزا تنها ترین روزای عمر منه یعنی دیگه آخر بی کسی

بگذریم این شعر رو که موقع برگشتن از مسافرت سرودم براتون میذارم امیدوارم خوشتون بیاد و یه ذره تحویل بگیرید

راستی خودتون تنهایی بخونید

هیچ رنگی مثل تو دریا نداشت         گرمی آغوش تو صحرا نداشت

با تو چندی قدر دل آسوده ام            در کنارت رو و شب معنا نداشت

عاشقم وز داغ عشقت سوختم           زین جنایت چشم تو پروا نداشت

آشنای چشم تو بودم ولی                  ناز آن ابروی تو سودا نداشت

آنچه در قلب تو از بیگانه بود            از محبت در دل شیدا نداشت

خواستم تا جان به قربانت کنم            طاقت این دل ترک این دنیا نداشت

آنچه از لعلت به جامم ریختی             مستی اش گفتار ناپیدا نداشت

آنکه از هست تو گفت و نیست شد       هستی اش همخانه فردا نداشت

بازم تو آپ کردنم دیر کردم

سال نوتون راستی مبارک

نمیدونم از دست همتون دلخورم

ولی...

هیچی

نمیدونم اصلا اگه نگم آپ کردم کسی بهم سر می زنه یا نه!

به هر حال دلخورم ... غمگینم ... حالم گرفتست

امیدوارم .........

هیچی امیدوارم حالم بهتر بشه

فعلا خداحافظ تا بعد

خیلی خیلی خوشحالم

شاید تا حالا تو عمرم به این اندازه خوشحال نبودم

یادتون میاد تو یکی از پست هام گفتم یه مشکلی پیش اومده که دعا کنید رفع بشه؟

 اون مشکل حل شد

شاید اگه اون مشکل حل نمی شد بهرین و ساده ترین راه برای رفع غم "مرگ" بود

اما نمیدونم کدوم شیر حلال خورده مومن خدادوستی برای من دعا کرد که خدا این عنایت بزرگ رو به من کرد و مشکلم حل شد.

شاید تنها جایی که اینجوری برای کسی درد دل کردم همینجا بود و پیش مادرم

به هر حال سعادتی که نزدیک بود کلا از دستش بدم دوباره نصیبم شد خدا کنه اون مشکل کوچیک و در حقیقت بزرگمم به دست یه شیر حلال خورده که نمیدونم کی و کجا هست حل بشه. البته این که حل شده خدا رو صد هزار مرتبه شکر. حالا انشاءالله بعد از "سفرم" خدا اون آدم هم به من نشون بده

راستی نگفتم اون مشکل اولیه چی بود

مشکل دومیه هم نگفتم

بماند

ولی اولیش سفر حج بود که الحمدلله حل شد

دومی هم 

راستی عید همگی رو هم پیشاپیش تبریک می گم

امیدوارم بتونم تو ایام عید آپدیت کنم و با عزیزای خودم حرف دلم و بگم

راستی یه چیزی

همتونو دوست دارمممممممممممممممممممم خیلی زیاااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااد

به امید خدا

ديده فرو بسته‎ام از خاکيان                           تا نگرم جلوه افلاکيان

شايد از اين پرده ندايى دهند                     يک نفَسم راه به جايى دهند

اى که بر اين پرده خاطرفريب                   دوخته‎اى ديده حسرت نصيب

آب بزن چشم هوسناک را                           با نظر پاک ببين پاک را

آن که در اين پرده گذر يافته است       چون سَحر از فيض نظر يافته است

خوى سحر گير و نظرپاک باش                      رازگشاينده افلاک باش

خانه تن جايگه زيست نيست               در خور جانِ فلکى نيست، نيست

آن که تو دارى سرِ سوداى او                  برتر از اين پايه بوَد جاى او

چشمه مسکين نه گهرپرور است               گوهر ناياب به دريا دَر است

ما که بدان دريا پيوسته‎ايم                   چشم ز هر چشمه فرو بسته‎ايم

پهنه دريا چو نظرگاه ماست                    چشمه ناچيز نه دلخواه ماست

پرتو اين کوکب رخشان نگر                        کوکبه شاه خراسان نگر

آينه غيب نما را ببين                         ترک خودى گوى و خدا را ببين

هر که بر او نور رضا تافته است            در دل خود گنج رضا يافته است

سايه شه مايه خرسندى است               مُلک رضا مُلک رضامندى است

کعبه کجا؟ طَوف حَريمش کجا؟                 نافه کجا؟ بوى نسيمش کجا؟

خاک ز فيض قدَمش زر شده                      وز نفسش نافه معطّر شده

من کيم؟ از خيلِ غلامان او                    دستِ طلب سوده به دامان او

ذرّه سرگشته خورشيدِ عشق                   مرده، ولى زنده جاويدِ عشق

شاه خراسان را دربان منَم                        خاک درِ شاه خراسان منَم

چون فلک آيين کهن ساز کرد                       شيوه نامردمى آغاز کرد

چاره‎گر، از چاره‎گرى باز ماند                      طاير انديشه ز پرواز ماند

با تن رنجور و دل ناصبور                     چاره از او خواستم از راه دور

نيم‎شب، از طالع خندانِ من                          صبح برآمد ز گريبان من

رحمت شه درد مرا چاره کرد                     زنده‎ام از لطف دگرباره کرد

باده باقى به سبو يافتم                            و اين همه از دولت او يافتم

شعر از رهي معيري